หน้าแรก > คำถาม
คำถาม
"อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย" สำคัญไฉน?
อันลมปากสามารถชี้แนะโน้มใจคนอื่นได้ โดย พูดในสิ่งที่ควรพูด(มีสาระ) ให้คนอื่นฟัง :-
           พูดในสิ่งที่มีความสุข   (ไม่ยุแหย่  เบียดเบียนใคร)
            บอกกล่าวความคิดที่ดี  ก่อเกิดสติปัญญา
            ชี้แนะหนทางความขยัน หมั่นเพียร ในทางสัมมาอาชีพ
            อีกทั้งหนทางของบาปบุญคุณโทษ
            บอกกล่าวถึงหนทางเศรษฐกิจอย่างพอเพียง (ถือสันโดษ  ไม่ก่อเกิดหนี้)
            หนทางทำจิตใจให้เป็นสมาธิ  รักษาศิล  
            คุณประโยชน์การออกกำลังกาย เพื่อรักษาตน สุขภาพดี
            ชี้แนะหนทางการปฏิบัติดีต่อคนอื่น เหมือนกับเราปฏิบัติต่อตนเอง  ดีนั้นย่อมสะท้อนกลับต่อเรา และ สังคม ชองเรา

             สำคัญ  สำคัญ  !!!  เราผู้พูด ผู้กล่าว ผู้ชี้แนะ ต้องปฏิบัติตนเป็นตัวอย่างด้วยนะ  วาจาของเราจะมีน้ำหนัก เชื่อถือได้  และ เป็นที่เคารพของคนอื่นๆด้วย        
                    (หากคำพูดดังกล่าว ผิดพลาดอย่างใด หรือ ล่วงเกินอย่างใด กราบขออภัยเป็นอย่างยิ่ง มิได้เจตนาหลบลู่ผู้ใด)
อาหาร | สังคมศาสตร์ | จิตวิทยา | มนุษยศาสตร์ | ฝึกสมอง 18/10/53 โพสต์โดย ลุงชัย
คำตอบ
1 จาก 4
ทักทายคร๊า
18/10/53 โพสต์โดย numuimui
2 จาก 4
ถ้าทำได้แบบนี้ก็คงดีนะ เจ้าค่ะ  สัวสดี
18/10/53 โพสต์โดย ฝรั่งแก่
3 จาก 4
เป็นจริงอย่างยิ่ง อำนาจของความจริง อำนาจของสัจจะแม้สิ่งที่ไม่อาจเป็นก็สามารถเป็นได้

  เสียงฝนบนหลังคา       ดังซู่ซ่าไม่ขาดเสียง
วังเวงในสำเนียง             แม้สุ้มเสียงสำเนียงดัง
เม็ดฝนทีละเม็ด               กลับอึงเอ็ดในภวังค์
เอ็ดอึงถึงความหลัง         บางครั้งหลั่งอัสสุชล
ใบบางกระดิกไหว            เมื่อใบไม้ต้องน้ำฝน
ไม่ต่างห่างใจคน              อาศัยฝนกระดิกใจ
รี้ริกกระดิกถึง                   หวนคำนึงบางสมัย
เคยชื่นระรื่นใจ                 บ้างอาลัยแสนโศกา
ริกริกกระดิกเพียง              ตามสุ้มเสียงของวัสสา
กระดิกไหวในอุรา             ตามพฤกษากระดิกใบ
สนธยาเคยสดสี               มาวันนี้สิ้นสดใส
เมฆฝนประกาศชัย            ปิดป้องไว้มิให้ชม
แสงสูรย์จึงสิ้นสวย            เคยรุ่มรวยสีงามสม
วัสสาพาให้ตรม                แสงจ่อมจมกับวัสสา
แต่คิดพินิจดู                    ฝนพร่างพรูอยู่นักหนา
แรงจัดสาดซัดมา              แต่ต้องลาจากฟ้าไป
ไม่ฝืนอยู่ยืนนาน               เพียงวูบผ่านกาลสมัย
เก่งกล้ามาล่าชัย               แต่ก็ไร้ชัยยืนนาน
ครู่เดียวเชี่ยวชนะ              แล้วก็ละไม่ประสาน
อุตส่าห์มารุกราน               เพียงมินานก็วางวาย
พอคิดพินิจดู                    พอให้รู้ยังมิสาย
ทุกอย่างรอบข้างกาย         ล้วนมลายดั่งสายชล
ควรหรือจะยึดมั่น               ว่าของฉันมั่นแบกขน
สกลทั่วไร้ตัวตน                แต่ใจคนสร้าง "ตน" มา
วางได้ใจสว่าง                  เป็นหนทางสู่มรรคา
สิ้นตนในวัฏฏา                 นิโรธาพาร่มเย็น.
18/10/53 โพสต์โดย กิตติธร
4 จาก 4
สวัสดีลุง
19/10/53 โพสต์โดย ขี้หลงลืม
นอกจากนี้คุณอาจสนใจ
อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย
บทกลอน เกี่ยวกับ อ้อย
อยากได้กลอนหวานหวาน
บทกวีเกี่ยวกับการพูด
หมูอะไร ปากหวาน อิอิ
เข้าสู่ระบบ
ดู กูรู ใน: โทรศัพท์มือถือ | คลาสสิก
©2014 Google - นโยบายส่วนบุคคล - ผู้ช่วยกูรู