ความหวาดกลัวเข้ามาจับอยู่กลางหัวใจขอพลทหาร ในสงครามโลกครั้งที่ 1 .. เมื่อเขาได้เห็นเพื่อนสนิท ล้มลงในสนามรบ ขณะติดอยู่ในสนามเพลาะ ที่มีแสงไฟจากปืน พุ่งข้ามศีรษะไปมาอยู่ตลอดเวลา พลทหารขออนุญาติ ผู้กองของเขาออกไปที่ "เขตปลอดเจ้าของ" ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างสนามเพลาะ เพื่อเอาศพของเพื่อนกลับมา
"ได้" ผู้กองบอก
"แต่ฉันไม่คิดว่าคุ้มนะ เพื่อนของเธอคงจะตายไปแล้ว และเธอก็อาจจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียก็ได้" คำพูดของผู้กองไม่สำคัญ และพลทหารก็ออกไป
เขาไปถึงเพื่อนได้อย่างปาฏิหาริย์ แบกเพื่อนขึ้นบ่า แล้วนำกลับมาที่สนามเพลาะ เมื่อทั้งคู่กลิ้งลงมาที่ก้นหลุม นายทหารสำรวจทหารที่บาดเจ็บ แล้วหันไปมองเพื่อนเขา อย่างอ่อนโยน
"ฉันบอกเธอแล้วว่ามันไม่คุ้ม" ผู้กองบอก
"เพื่อนเธอตายแล้ว และเธอก็บาดเจ็บสาหัส"
"ถึงกระนั้นมันก็คุ้มค่าครับท่าน" พลทหารตอบ
"เธอหมายความว่าอย่างไร 'คุ้มค่า?' " ผู้กองถามกลับ
"เพื่อนของเธอตายแล้วนะ!"
"ใช่ครับท่าน" พลทหารตอบ
"แต่มันก็คุ้มค่าเพราะว่า ตอนที่ผมไปถึงเขายังไม่ตาย
ผมดีใจที่ได้ยินเขาบอกว่า..
"จิม ฉันรู้ว่านายต้องมา.."