กะลาสีหนุ่มสะพายถุงทะเลเข้าเมืองเขามีอาการอ่อนเพลียขนาดหนัก หน้าตาสะโหลสะเหลจากการท่องทะเลมาหลายวันทำให้ต้องหาโรงแรมเพื่อพักนอนอยู่ทั้งคืนแต่หาไม่ได้เลย มีโรงแรมเล็กๆแห่งเดียวเท่านั้นที่พอมีหวัง

พนักงาน   "ห้องเต็มหมดครับ แต่มีอยู่ห้องหนึ่งเป็นเตียงคู่ มีลุงอ้วนพักอยู่ 2-3 คืนแล้ว เขาเคยบอกว่าหากใครคิดจะแชร์ห้องกับเขาก็ไม่มีปัญหาจะได้ช่วยประหยัดค่าห้อง จะโอเคไหมครับ"

กะลาสีหนุ่ม   "ผมคงอดนอนไม่ไหว นี่ก็ดึกเกินไปแล้ว ขอแชร์ห้องก็แล้วกัน"

พนักงาน "แต่ขอเตือนหน่อยว่าลุงคนนี้นอนกรนสนั่นโลกเลย เมื่อคืนก่อนขนาดคนนอนห้องข้างๆ ยังบ่นเลยว่านอนไม่หลับเพราะเสียงกรนของลุงอ้วนมันดังจริงๆ คุณพี่ยังคิดจะแชร์ห้องไหมครับ"

กะลาสีหนุ่ม "ไม่มีปัญหา ผมง่วงมาก ใครจะกรนดังอย่างไรผมไม่สน"

        ตกลงกันเรียบร้อย พนักงานจึงพากะลาสีหนุ่มขึ้นไปเปิดห้องที่ว่า ภายในห้องมีลุงอ้วนนอนหลับอยู่ ส่งเสียงกรนกลบห้องไปหมด เมื่อส่งกะลาสีหนุ่มเรียบร้อยแล้ว พนักงานจึงลงมาทำงานปกติ กระทั่งรุ่งเช้า กะลาสีหนุ่มหน้าตาสดใสกว่าคืนก่อนเยอะเดินลงมาจากห้องหาอาหารเช้ากิน พนักงานมองหน้าแล้วถามด้วยความสงสัยไม่ได้


พนักงาน "คุณพี่นอนหลับสบายดีหรือครับ"


กะลาสีหนุ่ม "ไม่ได้หลับสนิทอย่างนี้มาหลายคืนแล้ว เมื่อคืนหลับสบายมาก"


พนักงาน "เสียงกรนของลุงอ้วนดังลั่นอย่างนั้น คุณพี่นอนได้อย่างไร"


กะลาสีหนุ่ม "ก่อนจะนอนผมก็ทำให้แกเลิกกรนก่อน วิธีง่ายๆ คือ ผมแค่ขึ้นไปบนเตียงของลุงอ้วนแล้วจูบที่แก้ม กระซิบที่หูลุงอ้วนเบาๆว่า ให้นอนหลับฝันดีนะจ๊ะที่รัก ขึ้นไปคร่อมหอมแก้มซักพัก ลุงอ้วนก็สะดุ้งตื่น แกกระโดดไปนั่งอยู่ที่โซพาในห้อง ตัวสั่นนั้งจ้องผมเขม็ง ผมหลับสบายจนตื่นมาตอนเช้าก็ยังเห็นลุงอ้วนนั่งตัวสั่นจ้องผมอยู่อย่างนั้น" !!?!!