วันทองฟังถามให้คร้ามครั่น


บังคมคัลประนมก้มเกศา



ขอเดชะพระองค์ทรงศักดา


พระอาญาเป็นพ้นล้นเกล้าไป



ครั้งนี้จมื่นไวยนั้นไปรับ


กระหม่อมฉันจึงกลับคืนมาได้



มิใช่ย้อนยอกทำนอกใจ


ขุนแผนก็มิได้ประเวณี



แต่มานั้นเวลาสักสองยาม


ขุนช้างจึงหาความว่าหลบหนี



ขอพระองค์จงทรงพระปรานี


ชีวีอยู่ใต้พระบาทา ฯ











๏ ครานั้นพระองค์ผู้ทรงเดช


ฟังเหตุขุ่นเคืองเป็นหนักหนา



อ้ายหมื่นไวยทำใจอหังการ์


ตกว่าบ้านเมืองไม่มีนาย



จะปรึกษาตราสินให้ไม่ได้


จึงทำตามน้ำใจเอาง่ายง่าย



ถ้าฉวยเกิดห่าฟันกันล้มตาย


อันตรายไพร่เมืองก็เคืองกู



อีวันทองกูให้อ้ายแผนไป


อ้ายช้างบังอาจใจทำจู่ลู่



ฉุดมันขึ้นช้างอ้างถึงกู


ตะคอกขู่อีวันทองให้ตกใจ



ชอบตบให้สลบลงกับที่


เฆี่ยนตีเสียให้ยับไม่นับได้



มะพร้าวห้าวยัดปากให้สาใจ


อ้ายหมื่นไวยก็โทษถึงฉกรรจ์



มึงถือว่าอีวันทองเป็นแม่ตัว


ไม่เกรงกลัวเว้โว้ทำโมหันธ์



ไปรับไยไม่ไปในกลางวัน


อ้ายแผนพ่อนั้นก็เป็นใจ



มันเหมือนวัวเคยขาม้าเคยขี่


ถึงบอกกูว่าดีหาเชื่อไม่



อ้ายช้างมันก็ฟ้องเป็นสองนัย


ว่าอ้ายไวยลักแม่ให้บิดา



เป็นราคีข้อผิดมีติดตัว


หมองมัวมลทินอยู่หนักหนา



ถ้าอ้ายไวยอยากจะใคร่ได้แม่มา


ชวนพ่อฟ้องหาเอาเป็นไร



อัยการศาลโรงก็มีอยู่


หรือว่ากูตัดสินให้ไม่ได้



ชอบทวนด้วยลวดให้ปวดไป


ปรับไหมให้เท่ากับชายชู้



มันเกิดเหตุทั้งนี้ก็เพราะหญิง


จึงหึงหวงช่วงชิงยุ่งยิ่งอยู่



จำจะตัดรากใหญ่ให้หล่นพรู


ให้ลูกดอกดกอยู่แต่กิ่งเดียว



อีวันทองตัวมันเหมือนรากแก้ว


ถ้าตัดโคนขาดแล้วก็ใบเหี่ยว



ใครจะควรสู่สมอยู่กลมเกลียว


ให้เด็ดเดี่ยวรู้กันแต่วันนี้



เฮ้ยอีวันทองว่ากระไร


มึงตั้งใจปลดปลงให้ตรงที่



อย่าภวังค์กังขาเป็นราคี


เพราะมึงมีผัวสองกูต้องแค้น



ถ้ารักใหม่ก็ไปอยู่กับอ้ายช้าง


ถ้ารักเก่าเข้าข้างอ้ายขุนแผน



อย่าเวียนวนไปให้คนมันหมิ่นแคลน


ถ้าแม้นมึงรักไหนให้ว่ามา ฯ