ค้นหา ค้นรูป แผนที่ YouTube Gmail ไดรฟ์ ปฏิทิน แปลภาษา อื่นๆ »
ลงชื่อเข้าสู่ระบบ
ขอขอบคุณที่ใช้ กูรู ในวันที่ 23 มิถุนายน 2014 กูรู จะกลายเป็นบริการแบบอ่านอย่างเดียว หลังจากวันที่ 23 มิถุนายน 2014 คำถามทั้งหมดที่มีการตอบจะเปิดให้ผู้คนสามารถค้นหาและเรียกดูได้ แต่จะไม่รับคำถาม คำตอบใหม่ หรือกิจกรรมการเขียนอื่นๆ ของผู้ใช้อีก.. โปรดอ่านคำถามที่พบบ่อยสำหรับข้อมูลเพิ่มเติม
กูรู
ป้ายกำกับยอดนิยม
ความรู้สึก (256224)
คอมพิวเตอร์ (158473)
การศึกษา (154031)
สังคม (54467)
สุขภาพ (44616)
เกมส์ (41331)
ชอปปิ้ง (19144)
บันเทิง (17229)
สถานที่ (16149)
ไลฟ์สไตล์ (15951)
เครือข่าย (10421)
ธุรกิจ (9555)
การท่องเที่ยว (8744)
กีฬา (7357)
การแพทย์ (5519)
แผนกเรียน (4931)
ผลิตภัณฑ์ดิจิตอล (4385)
ดูทั้งหมด
กลอนบ้าน ป่า อัมตะ ของ นายสวัสดิ์ ให้แฟนๆ ที่ติดตาม ? ใครต่อได้ก็มาต่อครับ..
กลอน รอเจ้าที่บ้านนา
เอาเลยนะครับ ...

     กลิ่นนาตกข้างภูผาแลป่าใหญ่

     กลิ่นบ้านไพรหอมหวนรัญจวนหา

     ใต้ภูเขาสัตว์เล็กนอยลอยธารา

     ลมโชยมาแสนสุขสืนและชื่นใจ

     ป่านนี้น้องจะเป็นอย่างไรหนอ

     พี่เฝ้ารอให้เจ้ากลับมาหา

    เคยกระซิบออกอ้อนบนเถียงนา

    เคยเคียงกอดน้องหนาบนหลังควาย

   ...ถึงตอนนี้ไอ้ทุยนาตาร่วง

   รอพุ้มพวงดวงใจกลับมาหา

   จากหน้าสิบพี่ยังคอยที่ธารา

   บัดนี้หนาน้องนั้นไม่อยู่เคียง

   เพียงพี่มองสายลมพัดหวนกลับ  

   ขี่ไอ้ทุย..ดูตะวันลานับลับขอบฟ้า

   ก็คิดถึงรักแรกกาลเวลา
   
   ที่พบหน้าน้องนางกลางทุ้งดอย

   คอยพี่คอยอยู่กับควาย...ที่เจ้าเคยขี่

  คอยรอที่น้องนั้นกลับมาหา

 ไอ้ทุยเอ้ยชะเง้อหน้าและตั้งตา

 คอยรอเจ้ากลับมาหาทุ้งดอย
บันทึก #1 22 ส.ค. 2554 17:52:26
บนหลังควายเคยซึ้งกันในอ้อมกอด

    อยู่ด้วยกันตลอดไม่ไปไหน

   คำสัญญาในอ้อมกอดบนหลังควาย

   บัดนี้กลายน้องนั้นไม่อยู่เคียง


ทิ้งแล้วหนอคนภูเขาลำเนาใหญ่
บันทึก #2 22 ส.ค. 2554 17:54:16
ทิ้งแล้วหนอคนภูเขาลำเนาป่า

                                 ให้พี่ยาอยู่ข้างเขียงเถียงนาหนอ

                                นั้งร้องให้กับไอ้ทุยที่คอยรอ

                                 วันที่นอ..น้องกลับมาสู่บ้านไพร
บันทึก #3 22 ส.ค. 2554 17:58:21
ผมแต่งกลอนนี้ คลายๆกับชีวิตผมอะครับ ผมไม่มีอะไรเลย แค่คนธรรมดาลองอ่านดูครับ

           เสียงจิ้งหรีดร้องหวนกังวานป่า    

              ลมโชยมายามเย็นแสนสุขขี

               เสียงโหยหวนชวนหาวของชะนี

               เมฆลอยถี่ขับเค้าลำเนาไพร

                เสียงน้ำไหลลงมาดังกระซิก

                 เสียงนกจิกร้องจิ้บๆหาแม่จ๋า

                 ความอบอุ่นล่องลอยกลางนภา

                 ความสุขหนาลอยมาตอนยามเย็น

                 เป็นดั่งเคยมีแม่นกมีลูกน้อย

                บินล่องลอยออกไปหาอาหาร

                เพื่อเอามาให้ลูกนกรับประทาน

                 เป็นยานานให้ลูกนกได้อินใจ

                 ...ยามเช้าตู่...ผมมองดูแม่นกน้อย

                 ที่..บินล่องลอยบนท้องฟ้า

                 เห็นเมฆขาวล่องลอยบนนภา

                 เห็นแม่นกเจ้าบินมาถลาลม

                 อยากถามแม่นกน้อยเจ้าจะไปไหน

                รังเจ้าอยู่ใกล้หรืออยู่ไกลได้สุขสม

                  จึงถลาบินมาล่องตามลม

                  ไม่สุขสมแล้วหรือ...หรืออย่างไร

                 ...เจ้าบินไปหาเหยื่อมาเพื่อลูก

                ด้วยพันผูกดวงใจให้ห่วงหา

                ลูกนกน้อยคอยแม่จากนภา

                ว่าแม่จ๋าหนูหิว(เมื่อไหรจะมาถึงรัง)

                แม่นกน้อยคอยคุ้ยบินหาอาหาร

                เจอนายพรานยิงศรไส่ไม่สุขสม

                เสียชีวิตล่องลอยไปตามลม

                นายพรานสมได้อาหารเป็นสุขใจ

                 ส่วนลูกนกน้อยคอยแม่กลับมาหา

                 ว่าแม่จ๋าหนูหิวแม่อยู่ไหน

                  นอนรอแม่ร้องจิ๊บๆจนขาดใจ

                  ว่าทำไมแม่นั้นไม่กลับมา...

คิดเอาเองนายพรานทำถูกไหม
บันทึก #4 22 ส.ค. 2554 17:58:28
ดอกไม้สวยข้างทุ้งนาแลป่าใหญ่  
   
     ดูลมไหวพริ้วหวนรัญจวนหา

     เคยเยงกอดน้องนางข้างทุ่งนา      

      บัดนี้หนาน้องนั้นไม่อยู่เคียง

     เพียงพี่มองสายลมนั้นพัดหวนกลับ

      ยามตะวันลาลับนับขอบฟ้า

      ก็คิดถึงรักแรกกาลเวลา              

      ที่พบหน้าน้องนางกลางทุ่งดอย

     คอยรอคอย..รอวันที่เจ้ากลับ        

      วันที่น้องนางรักกลับมาหา  

    วันที่ตะวันและสายลมหวนคืนมา    

    วันที่เจ้ากลับมาหาทุ่งนาเอย
คำตอบ (2)
จัดเรียงตาม: คะแนน | เวลา
เกิดข้อผิดพลาดขณะโหลดคำตอบ โปรดลองอีกครั้ง
คำตอบบางข้อถูกนำออกออกจากการแสดงผลของคุณ
โหวต
2
การดู
850
ติดตาม
1
x
©2014 Google - ข้อกำหนด - นโยบายเนื้อหา - ความเป็นส่วนตัว