ใจน้องมิได้หมองอารมณ์หม่อม       ไม่ตัดใจให้ตรอมเสนาหา
ถ้าตัดรักหักใจแล้วไม่มา                 หม่อมอย่าว่าเลยฉันไม่คิดคืน
ถึงตัวไปใจยังนับยุว่าผัว                 น้องนี้กลัวบาปทับเมื่อดับจิต
หญิงเดียวชายครองเป็นสองมิตร     ถ้ามิปลิดเสียให้เปลื้องไม่ตามใจ
คราวนั้นเมื่อตามไปกลางป่า           หน้าดำเหมือนหนึ่งทามินหม้อไหม้
ชนะความงามหน้าดังเทียชัย           เขาฉุดไปเหมือนลงทะเลลึก
เจ้าพลายงามตามรับเอากลับมา      ทีนี้หน้าจะดำเป็นน้ำหมึก
กำเริบใจด้วยเจ้ากำลังฮึก               จะพาแม่ตกลึกให้จำตาย
มิใช่หนุ่มดอกอย่ากลุ้มกำเริบรัก        เอาความผิดคิดหักให้เหือดหาย
ถ้ารักน้องป้องปิดให้มิดอาย             ฉันกลับกลายเป็นหม่อมจงฟาดฟัน
ไปเพ็ดทูลเสียให้ทูลกระหม่อมแจ้ง   น้องจะแต่งบายศรีไว้เชิญขวัญ
ไม่พักวอนดอกจะนอนอยู่ด้วยกัน      ไม่เช่นนั้นฉันไม่เลยจะเคยตัว ฯ

   นิจจาใจเจ้าจะให้พี่เจ็บจิต           ดังเอากริชแกะกรีดในอกผัว
เกรงผิดคิดบาปจึงหลาบกลัว            พี่นี้ชั่วเพราะหมิ่นประมาทความ
อื่นไกลไหนพี่จะละเล่า                     นี่เจ้าว่าดอกจะยั้งไว้ฟังห้าม
เสียแรงมาว่าวอนจงผ่อนตาม             อย่าหวงห้ามเสนาหาให้ช้าวัน
ว่าพลางคลึงเคล้าเข้าแนบข้าง          จูบพลางทางปลอบประโลมขวัญ
ก่ายกอดสอดเกี่ยวพัลวัน                   วันทองนั้นกั้นกีดไว้ไม่ตาามใจ
พลิกผลักชักชวนให้ชื่นชิด                 เบือนบิดแบ่งรักหาร่วมไม่
สยดสยองพองเสียวแสยงใจ             พระพายพัดมาลัยตลบลอย
แมลงภู่เฝ้าเคล้าไม่ในไพรชัฎ             ไม่เบิกบานก้านกลัดเกสรสร้อย
บันดาลคงคาทิพย์กะปริบกะปรอย        พรมพร้อยท้องฟ้านภาลัย
อสุนีครื้นครั้นสนั่นก้อง                        น้ำฟ้าหาต้องดอกไม้ไม่
กระเซ็นรอบขอบสระสมุทรไท             หวิวใจแล้วก็หลับกับเตียงนอน