ค้นหา ค้นรูป แผนที่ YouTube Gmail ไดรฟ์ ปฏิทิน แปลภาษา อื่นๆ »
ลงชื่อเข้าสู่ระบบ
ขอขอบคุณที่ใช้ กูรู ในวันที่ 23 มิถุนายน 2014 กูรู จะกลายเป็นบริการแบบอ่านอย่างเดียว หลังจากวันที่ 23 มิถุนายน 2014 คำถามทั้งหมดที่มีการตอบจะเปิดให้ผู้คนสามารถค้นหาและเรียกดูได้ แต่จะไม่รับคำถาม คำตอบใหม่ หรือกิจกรรมการเขียนอื่นๆ ของผู้ใช้อีก.. โปรดอ่านคำถามที่พบบ่อยสำหรับข้อมูลเพิ่มเติม
กูรู
ป้ายกำกับยอดนิยม
ความรู้สึก (256043)
คอมพิวเตอร์ (158430)
การศึกษา (153968)
สังคม (54456)
สุขภาพ (44602)
เกมส์ (41318)
ชอปปิ้ง (19133)
บันเทิง (17228)
สถานที่ (16144)
ไลฟ์สไตล์ (15950)
เครือข่าย (10418)
ธุรกิจ (9554)
การท่องเที่ยว (8742)
กีฬา (7355)
การแพทย์ (5519)
แผนกเรียน (4931)
ผลิตภัณฑ์ดิจิตอล (4384)
ดูทั้งหมด
กลอนหน้าที่ของเรา
กาพย์กลอน
สุภาษิตคำพังเพย
ศิลปะ
                                 กลอนหน้าที่ของเรา
มองออกไปเห็นใครเต็มถนน             ดูซุกซนพลุกพล่านเหนื่อยหนักหนา
พอตื่นขึ้นแล้วฉันยังลืมตา                เห็นมากหนาผู้คนน่าสนใจ
ลองหลับตาแล้วฉันช่างโดดเดี่ยว      อยู่คนเดียวมืดๆดั่งเวหา
ไม่มีใครสนใจเปลี่ยวเอกา                 คิดไปว่าผู้คนอยู่ทั่วไป
เราคนเดียวไปสนใจคนมากมาย        คนมากมายเคยสนใจเราบ้างไหม
คิดไปเองเออไปเองว่ามากมาย          ปล่อยสบายเห็นภาพลมผ่านพ้นเลย
ไม่ยึดติดภาพนิ่งและเคลื่อนไหว        ไม่อะไรกับใครทำเฉยๆ
คุยกับใครก็ได้แบบสะเบย                  แต่ใจเอยไม่คิดยึดติดเอา
มีสติรู้อาการที่เคลื่อนไหว                  ลมหายใจยังรู้ทั้งร้อนหนาว
แต่ไม่ยึดเอามาเป็นของๆเรา               รู้ใจเรามีหน้าที่ต้องทำเอย

บันทึก #1 22 มี.ค. 2554 11:38:03
!!!หน้าที่ทำให้ทุกข์ที่มีอยู่น้อยลงได้
คำตอบ (1)
จัดเรียงตาม: คะแนน | เวลา
เกิดข้อผิดพลาดขณะโหลดคำตอบ โปรดลองอีกครั้ง
คำตอบบางข้อถูกนำออกออกจากการแสดงผลของคุณ
โหวต
0
การดู
3204
ติดตาม
0
x
©2014 Google - ข้อกำหนด - นโยบายเนื้อหา - ความเป็นส่วนตัว