หากเพราะไม่ใช่คำพร่ำสอนของท่านแม่ในวันนั้น.....ผมคงไม่มีความภูมิใจในวันนี้
ดังนั้น
เพราะการสั่งสอนที่ทรงคุณค่า.....ผมจึงมีความถูมิใจจนทุกวันนี้

การเป็นคนดีของผม...การมีความเมตตา กรุณา ฯ
คืนหนึ่งฝนตกหนัก ผมกับคุณแม่ก็นอนแล้ว ตอนนั้นยังนอนด้วยกันอยู่เลยครับ ที่บ้านผมก็มีหมาอยู่ตัวหนึ่ง นอนอยู่ข้างนอก ซึ่งผมก็ชอบเล่นกับหมาตัวนี้มากๆ เกิดนึกถามคุณแม่ขึ้นมาว่า แม่ครับ หมาตัวนั้นมันหนาวมั้ย แม่ผมบอกว่า ก็ต้องหนาวสิ มันก็มีหัวใจนะ ผมก็เลยลุกขึ้นมา เปิดประตูให้มัน เข้ามานอนข้างในบ้าน เผื่อว่ามันจะอุ่นขึ้นบ้าง นับแต่ตอนนั้น ผมก็รู้จักการเอาใจเขามาใส่ใจเรา ความเป็นคนดี มีเมตตา กรุณาฯ ของผมก็น่าจะเริ่มจะจุดนั้นครับ (อาจมีมานานแล้วแต่จำไม่ค่อยได้)
สมัยยังเด็ก ผมไม่ใฝ่เรียนเท่าไหร่ เพราะสนแต่ความสนุกสนาน อยากมีชีวิตที่อิสระ ตามเพื่อน แต่คุณแม่ก็ไม่ตามใจผมจนเสียคน ทำให้ผมเรียนจนได้ ความใฝ่เรียนของผมก็น่าจะเกิดจากตรงนี้เอง ผมจึงมีความภูมิใจมากๆในตอนนี้ที่เก่งกล้าสามารถ (และนึกถึงคำของน้องคนหนึ่ง บอกว่า จงใช้เพื่อนเป็นที่ปรึกษา ไม่ใช่นำทาง)
ครั้งหนึ่งผมแข่งขันคัดลายมือได้ที่ 2 ตอนนั้นยังเด็ก ไม่รับรู้ถึงความภูมิใจมากนัก แต่ตอนนี้ทุกครั้งที่ผมผิดพลาดล้มเหลว ของรางวัลที่ได้จากการแข่งครั้งนั้น ทำให้ผมมีกำลังใจสู้ เพราะคิดว่า ตอนเด็กเรายังเก่งกล้าขนาดนี้ แต่ทำไมตอนเรากลับไม่เอาไหน เราต้องเก่งกว่าตอนเด็กให้ได้ นี่แหล่ะครับ กำลังใจของผม ต้องขอบคุณ ท่านแม่ที่เก็บของรางวัลชิ้นนี้ไว้ให้ลูกได้ระลึก

สิ่งที่ท่านแม่ทำดีกับผมนั้นมีมากมายครับ เล่าไม่หมดจริงๆ

คุณแม่ตามใจในการกิน การนอน ความเป็นอยู่ของเรา
แต่ท่านไม่เคยตามใจในเรื่องที่จะทำให้เราเสียคน
ผมขอขอบคุณและสำนึกในพระคุณของท่านมากครับ

วันนี้ผมตื่นขึ้นมา หอมแก้มคุณแม่ด้วย รู้สึกดีมากๆ
และผมตั้งใจไว้ว่า จะทำดีกับท่านทุกๆวัน ตลอดไป
หากวันหนึ่งเราต้องตายไป ก็จะไม่ให้เสียใจเลยครับ
เพราะงั้น ขอให้กูรูทุกท่านรักแม่ให้มากๆนะครับ ทำดีกับท่าน เพราะเราไม่รู้ว่า เราจะมีโอกาสที่ดีเหมือนตอนนี้มั้ย
อย่าประมาทในชีวิตนะครับ