ค้นหา ค้นรูป แผนที่ YouTube Gmail ไดรฟ์ ปฏิทิน แปลภาษา อื่นๆ »
ลงชื่อเข้าสู่ระบบ
ขอขอบคุณที่ใช้ กูรู ในวันที่ 23 มิถุนายน 2014 กูรู จะกลายเป็นบริการแบบอ่านอย่างเดียว หลังจากวันที่ 23 มิถุนายน 2014 คำถามทั้งหมดที่มีการตอบจะเปิดให้ผู้คนสามารถค้นหาและเรียกดูได้ แต่จะไม่รับคำถาม คำตอบใหม่ หรือกิจกรรมการเขียนอื่นๆ ของผู้ใช้อีก.. โปรดอ่านคำถามที่พบบ่อยสำหรับข้อมูลเพิ่มเติม
กูรู
ป้ายกำกับยอดนิยม
ความรู้สึก (256116)
คอมพิวเตอร์ (158448)
การศึกษา (153991)
สังคม (54460)
สุขภาพ (44608)
เกมส์ (41324)
ชอปปิ้ง (19136)
บันเทิง (17229)
สถานที่ (16144)
ไลฟ์สไตล์ (15951)
เครือข่าย (10420)
ธุรกิจ (9555)
การท่องเที่ยว (8743)
กีฬา (7355)
การแพทย์ (5519)
แผนกเรียน (4931)
ผลิตภัณฑ์ดิจิตอล (4385)
ดูทั้งหมด
ประวัตินาฏศิลป์ไทย-สากล
นาฏศิลป์
ผมพิมพ์จากหนังสือนาฏศิลป์ ชั้นม.3  พิมพ์ไว้ส่งครูพอดีพิมพ์แล้วก็เลยอยากเอามาให้ทุกท่านเผื่อเป็นประโยชน์แกท่านที่สนใจครับ
บันทึก #1 17 มี.ค. 2554 23:38:58
นาฏศิลป์ไทย
การกำเนิดนาฏศิลป์ไทย
                              นาฏศิลป์เป็นศิลปะแห่งการละคร  การฟ้อนรำ  และดนตรี อันมีรูปแบบปฏิบัติตามคัมภีร์นาฏะหรือนาฏยะ ซึ่งกำหนดว่าต้องประกอบด้วยศิลปะ  ๓  ประการ คือ การฟ้อนรำ  การดนตรีและการขับร้องรวมเข้าด้วยกัน     นาฏศิลป์ไทยมีที่มาและเกิดขึ้นจากสาเหตุตามแนวคิดต่างๆ แล้วสะท้อนออกมาเป็นท่าทางแบบธรรมชาติและประดิษฐ์ขึ้นเป็นท่าฟ้อนรำหรือเกิดจากความเชื่อในเทพเจ้าโดยแสดงความเคารพบูชาด้วยการขับร้อง เต้น  และฟ้อนรำ
                    นอกจากนี้นาฏศิลป์ไทยยังได้รับอิทธิพลจากต่างชาติเข้ามาผสมผสานด้วย เช่นวัฒนธรรมอินเดียเกี่ยวกับวรรณกรรมที่เกี่ยวกับเทพเจ้าและตำนานการฟ้อนรำผ่านสู่ประเทศไทยทั้งทางตรงและทางอ้อมคือ  ผ่านชนชาติชวาและเขมร  ก่อนจะนำมาปรับปรุงให้เป็นรูปแบบตามเอกลักษณ์ของไทย    บรรดาผู้เชี่ยวชาญที่ศึกษาทางด้านนาฏศิลป์ไทยได้สันนิษฐานว่าอารยธรรมทางศิลปะด้านนาฏศิลป์ของอินเดีย  ได้เผยแพร่สู่ประเทศไทยตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตามประวัติการสร้างเทวาลัยศิวะนาฏราชที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. ๑๘๐๐ ซึ่งเป็นระยะที่ไทยเริ่มก่อตั้งกรุงสุโขทัยประเภทของนาฏศิลป์ไทย
นาฏศิลป์ไทยแบ่งตามลักษณะของการแสดงได้  ๔  ประเภทดังนี้
          ๑.โขน    เป็นการแสดงนาฏศิลป์ชั้นสูงของไทยโขนมีเอกลักษณ์คือผู้แสดงจะต้องสวมหัวที่เรียกว่า หัวโขนหมดทุกตัว ยกเว้นตัวพระ     ตัวนางและเทวดา  จะใช้ลีลาท่าทางการแสดงด้วยการเต้นไปตามบทพากย์  บทเจรจาของผู้พากย์และตามทำนองเพลงหน้าพาทย์ที่บรรเลงด้วยวงปี่พาทย์   ที่นิยมแสดงคือ ละครรามเกียรติ์  ใช้เครื่องแต่งกายแบบ ยืนเครื่อง  มีจารีตขั้นตอนการแสดงที่เป็นแบบแผน  นิยมจัดแสดงเฉพาะงานพระราชพิธีสำคัญๆ
          ๒.ละคร  เป็นเรื่องราวในลักษณะของการสนธนาที่กล่าวถึงความขัดแย้งและสภาพความเป็นไปของชีวิตด้านต่างๆ  
                         เป็นการแสดงที่ผูกเป็นเรื่อง  แต่เนื้อเรื่อง   ข้อความ  จะประกอบด้วยเหตุการณ์ที่เกี่ยวโยงสัมพันธ์กับส่วนประกอบอื่นๆ  เช่น  ฉาก  แสง  เสียง เป็นต้น   ละครไทยแต่เดิมจะจัดแสดงกลางแจ้งไม่มีสิ่งประกอบอะไรทั้งสิ้นแต่จะต้องมีการฟ้อนรำ  การบรรเลงดนตรี  การขับร้อง  และการเจรจาตามความเหมาะสมของเนื้อเรื่อง  ในสมัยอยุธยามีการแสดงละครต่างๆ  ถึง ๒๑  เรื่องคือ๑. การะเกด  ๒.คาวี  ๓.ไชยทัต  ๔.พิกุลทอง  ๕.พิมพ์สวรรค์  ๖.พิณสุริวงศ์  ๗.มโนราห์  ๘.โม่งป่า  ๙.มณีพิชัย   ๑๐.สังข์ทอง  ๑๑.สังข์ศิลป์ชัย  ๑๒.สุวรรณศิลป์   ๑๓.สุวรรณหงส์  ๑๔.โสวัต  ๑๕.อิเหนา (ดาหลัง)   ๑๖.ไกรทอง  ๑๗.โคตรบุตร  ๑๘.ไชยเชษฐ์  ๑๙.พระรถ  ๒๐.ศิลป์สุริวงศ์  ๒๑.อุณรุท
บันทึก #2 17 มี.ค. 2554 23:39:12
ละครไทยแบ่งออกเป็น ๓ ประเภท คือ
               ๒.๑ ละครรำ คือ ละครที่ใช้ศิลปะการรำเป็นส่วนใหญ่ โดยนำนาฏศิลป์ ดนตรี เพลงร้องและบทร้อยกรองมาประกอบเข้าด้วยกัน การแต่งกายจะแต่งของละครนั้นๆ ละครรำสามารถจำแนกออกได้ ดังนี้

                     ๑) ละครโนรา เรียกเต็มๆว่า “มโนราห์” เป็นต้นกำเนิดของละครรำ เป็นการแสดงที่แพร่หลายในภาคใต้ ใช้ตัวแสดงเพียง ๓ ตัว ใช้ผู้แสดงชายล้วน ละครโนราจะแสดงเฉพาะเรื่องชาดก ที่นิยมแสดงมี ๒ เรื่อง แต่ส่วนมากจะแสดงเรื่องพระสุธนมโนราห์จนเรียกติดปากว่า “ละครโนรา”
                    ๒) ละครชาตรี เป็นการแสดงใกล้เคียงกับละครมโนรา เพราะดัดมาจากละครโนราโดยตรงจนเรียกว่า “โนราชาตรี” แต่ละครนี้แสดงยากขึ้น เครื่องดนตรีเพิ่มขึ้น
                    ๓) ละครนอก เป็นละครที่วิวัฒนาการมาจากละครโนรา ใช้ลีลาท่ารำไปตามจังหวะมุ่งหมายที่จะดำเนินเรื่องโดยเร็ว มุ่งตลกขบขัน เพลงที่ใช้ร้องจะไม่มีลีลา จะมีการเอื้อนมาและใช้ระดับเสียงผู้ชายซึ่งเรียกว่า “เสียงนอก”
                    ๔) ละครใน เป็นละครที่มีความประณีต พิถีพิถัน มุ่งหมายให้เห็นความประณีตของศิลปะมากกว่าเนื้อเรื่อง แต่งกายยืนเครื่องเหมือนละครนอก เพลงร้องมีทำนองไพเราะ เชื่องช้า คำว่า “ละครใน” มาจากชื่อเต็มว่า “ละครนางใน” คือ ใช้ผู้แสดงเป็นสตรีในราชสำนัก
      ๕) ละครดึกดำบรรพ์ เป็นละครรำชนิดปรับปรุงใหม่ มีวิธีแปลกออกไปคือ ผู้แสดงร้องเอง มุ่งการร้องเป็นการเป็นสำคัญเท่ากับการรำ และเป็นละครที่เริ่มมีฉากแสดงตามท้องเรื่อง สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์และเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ทรงร่วมกันปรับปรุงใหม่
                     ๖) ละครพันทาง เป็นละครผสม ซึ่งพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ทรงปรับปรุงการแสดงขึ้น จะแสดงบนเวที โดยมีการเปลี่ยนฉากไปตามท้องเรื่อง มีการยึดแบบแผนของละครนอก

                 ๒.๒ ละครร้อง เป็นละครที่เริ่มมีฉากแสดงตามท้องเรื่อง สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์และเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ทรงร่วมกันปรับปรุงใหม่ จะแสดงบนเวที โดยมีการเปลี่ยนฉากไปตามท้องเรื่อง
                 ละครร้องแบ่งได้เป็นประเภทต่างๆดังนี้
                       ๑) ละครร้องล้วน ร้องสำคัญ คือ ใช้เพลงร้องตลอดเรื่อง
                      ๒) ละครพูดสลับลำ หรือละครที่ทั้งร้อง ทั้งเจรจา
                      ๓) ละครสังคีต คือ ละครที่มีทั้งร้องทั้งเจรจาเป็นส่วนสำคัญเสมอกัน
บันทึก #3 17 มี.ค. 2554 23:40:26
๒.๓ ละครพูด เป็นละครที่มีนิยมแพร่หลายในสมัยราชกาลที่ ๖ ละครพูดตอนแรกทรงเรียกว่า “ละครทวีปัญญา” ต่อมาทรงตั้งชื่อเป็นหลักฐานว่า “ละครศรีอยุธยา” ตามพระนามปากกาของท่าน ละครพูดเป็นละครที่แสดงบนเวที การแต่งกายแต่งไปตามสภาพจริงของท้องเรื่อง
            ๓. รำ และระบำ เป็นศิลปะแห่งการร่ายรำประกอบเพลงดนตรีและบทขับร้อง โดยไม่เล่นเป็นเรื่องราว ในที่นี้หมายถึงรำ และระบำที่มีลักษณะเป็นการแสดงแบบมาตรฐาน ซึ่งมีความหมายดังนี้

               ๓.๑ รำ คือ ศิลปะการแสดงที่มุ่งความงามของการร่ายรำ มีผู้แสดงตั้งแต่ ๑-๒ คน มีลักษณะการแต่งกายตามรูปแบบของการแสดง ไม่เล่นเป็นเรื่องราว อาจมีบทขับร้องประกอบการรำเข้ากับทำนองเพลงดนตรี มีกระบวนท่า โดยการรำคู่  จะต่างกับระบำเนื่องจากท่ารำจะมีความสอดคล้องต่อเนื่องกัน
               ๓.๒ ระบำ คือ ศิลปะการแสดงที่มีความสวยงาม และความบันเทิงเป็นสำคัญมีผู้แสดงตั้งแต่ ๒ คนขึ้นไป ลักษณะการแต่งกายและกระบวนท่าร่ายรำคล้ายคลึงกัน ไม่เล่นเป็นเรื่องราว นิยมการแต่งกายยืนเครื่องพระ-นาง หรือแต่งแบบนางในราชสำนัก

          ๔. การแสดงพื้นเมือง เป็นศิลปะแห่งกายร่ายรำที่มีทั้งรำ ระบำ หรือการละเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มชนในแต่ละภูมิภาค ซึ่งสามารถแบ่งเป็นภูมิภาคได้ ๔ ภูมิภาคดังนี้

               ๔.๑ การแสดงพื้นเมืองของภาคเหนือ เป็นศิลปะการรำและการละเล่น หรือที่นิยมเรียกกันว่า “ฟ้อน” การฟ้อนเป็นวัฒนธรรมของชาวล้านนา และกลุ่มชนเผ่าต่างๆ ลักษณะการฟ้อนแบ่งเป็น ๒ แบบ คือ แบบดั้งเดิม และแบบที่ปรับปรุง แต่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ทางการแสดงไว้

              ๔.๒ การแสดงพื้นเมืองของภาคกลาง เป็นศิลปะการรำและการละเล่นของชนชาวพื้นบ้าน ซึ่งส่วนใหญ่มีอาชีพเกี่ยวกับเกษตรกรรม การแสดงจึงมีความสอดคล้องกับวิถีชีวิตและเพื่อความบันเทิงสนุกสนาน เป็นการพักผ่อนจาการทำงานหรือเมื่อเสร็จจากเทศกาลฤดูเก็บเกี่ยว
              ๔.๓ การแสดงพื้นเมืองของภาคอีสาน เป็นศิลปะการรำและการละเล่นของชาวพื้นบ้าน แบ่งได้เป็น ๒ กลุ่มวัฒนธรรมใหญ่ๆ คือ กลุ่มอีสานเหนือ มีวัฒนธรรมไทยลาวซึ่งมักเรียกว่า “เซิ้ง ฟ้อน และหมอลำ” ส่วนกลุ่มอีสานใต้ได้รับอิทธิพลมาจากไทยเขมร มีการละเล่นที่เรียกว่า เรือม หรือ เร็อม วงดนตรีที่ใช้เล่นคือ วงมโหรีอีสานใต้

              ๔.๔ การแสดงพื้นเมืองของภาคใต้ เป็นศิลปะการรำและการละเล่นของชาวพื้นบ้าน แบ่งตามกลุ่มวัฒนธรรมได้ ๒ กลุ่ม คือ วัฒนธรรมไทยพุทธ และวัฒนธรรมไทยมุสลิม มีเครื่องดนตรีประกอบที่สำคัญ ภายหลังได้มีระบำที่ปรับปรุงจากกิจกรรมในวิถีชีวิต และศิลปะชีพต่างๆ

ท่ารำตามแบบแผนนาฏศิลป์ไทย
           
            นาฏศิลป์ไทยเป็นศิลปะการฟ้อนรำที่เป็นเอกลักษณ์ของไทย มีความอ่อนช้อยงดงามของการร่ายรำตามจังหวะและทำนอง จนท่าทางอากัปกิริยาต่างๆ ที่แสดงอารมณ์และความรู้สึกของละครไทย สื่อความหมายด้วยบทเจรจา ท่าทาง ทำให้ผู้ชมได้สนุกสนาน จนเกิดอารมณ์คล้อยตาม ดังนั้นจึงทำให้การแสดงต่างๆ จึงมีความสำคัญต่อการแสดงนาฏศิลป์ไทย ซึ่งมีเอกลักษณ์ในด้านของท่ารำสามารถแบ่งออกเป็น ๒ แบบ คือ
            ๑. ท่ารำนาฏศิลป์ในการแสดงโขนละคร ท่ารำที่ใช้ในการแสดงสามารถจำแนกออกเป็น ๔ ประเภท ดังนี้

               ๑.๑ ท่ารำที่เป็นแบบฝึกหัดเบื้องต้น ได้แก่ การรำเพลงช้า เพลงเร็ว รำแม่บทของตัวพระ ตัวนาง และการฝึกหัดแม่ท่าของยักษ์และลิงในการแสดง

               ๑.๒ ท่ารำที่ประกอบเพลงหน้าพาทย์ แบ่งออกเป็นเพลงหน้าพาทย์ธรรมดา และเพลงหน้าพาทย์ชั้นสูง ผู้ฝึกหัดทั้งตัวพระ ตัวนาง ตัวยักษ์และตัวลิง จะต้องฝึกหัดเพื่อสามารถนำไปใช้ประกอบการแสดงตามบทบาทในเนื้อเรื่อง

               ๑.๓ ท่ารำที่ประกอบการขับร้อง หรือที่เรียกว่า “รำบทและรำใช้บท” จะมีเนื้อร้องและเพลงประกอบ โดยผู้แสดงจะต้องใช้ท่ารำให้สอดคล้องกับความหมายและอารมณ์ตรงตามบทที่ขับร้อง

               ๑.๔ ท่ารำที่เป็นการสื่อสารหรือภาษานาฏศิลป์ คือ ท่ารำที่แสดงความหมายเพื่อการสื่อสารให้ผู้ชมได้ทราบบทบาทของผู้แสดง แบ่งออกเป็น ๓ กลุ่ม คือ
                    ๑) ท่ารำที่แสดงอิริยาบถ
                   ๒) ท่ารำที่แสดงความหมาย
                    ๓) ท่ารำที่แสดงอารมณ์
บันทึก #4 17 มี.ค. 2554 23:40:46
๒. ท่ารำนาฏศิลป์ไทยในการแสดง ระบำ รำ ฟ้อน การแสดงนาฏศิลป์ไทยประเภทระบำ รำ ฟ้อน ทั้งที่เป็นแบบมาตรฐานและเป็นการแสดงพื้นเมืองนั้น จะมีการเลือกใช้ท่ารำที่เป็นท่าแบบแผนและเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง การแสดงมักจะใช้ท่ารำที่เป็นการ แสดงออกถึงเอกลักษณ์ ตามสาเหตุดังต่อไปนี้
              ๒.๑ ท่ารำที่มาจากความเชื่อศรัทธาเกี่ยวกับพิธีกรรม มีระบำ รำ ฟ้อนพื้นบ้านหลายชนิดที่ประดิษฐ์และปรับปรุงท่ารำจากประกอบพิธีกรรม ซึ่งมีการบรรเลงเพลงและผู้ร่วมพิธีจะร่ายรำเพื่อเซ่นไหว้ บวงสรวง บูชาอ้อนวอนขอให้เกิดความสุข ความอุดมสมบูรณ์แก่ชุมชนของตน

              ๒.๒ ท่ารำที่มาจากสภาพชีวิต วิถีความเป็นอยู่ และอาชีพการงาน เป็นท่ารำที่เกิดขึ้นและบ่งบอกให้ทราบและรู้ถึงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ อาชีพการงานของผู้คนในแต่ละภูมิภาค ซึ่งได้นำมาประดิษฐ์สร้างสรรค์เป็นระบำ รำ ฟ้อนขึ้น

              ๒.๓ ท่ารำที่มาจากประเพณีและวัฒนธรรมการละเล่น เป็นท่ารำที่แสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ทางประเพณีและวัฒนธรรมการละเล่นของท้องถิ่น เช่น เซิ้งบั้งไฟเป็นประเพณีของชาวอีสาน แล้วพัฒนามาเป็นรูปแบบเพื่อการแสดง การฟ้อนดาบ

ดนตรี / เพลง / การขับร้องเพลงไทยประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย
           
              ดนตรีและการขับร้องเพลงไทยเป็นองค์ประกอบสำคัญอย่างหนึ่งในการแสดงนาฏศิลป์ที่สะท้อนถึงเอกลักษณ์ของชาติไทย ดนตรี เพลง สามารถแบ่งได้เป็น ๒ กลุ่ม คือ
            ๑. ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย ประกอบด้วย
                ๑.๑ ดนตรีประกอบการแสดงโขนละคร วงดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงโขนและละครของไทย คือ วงปี่พาทย์ ซึ่งเป็นวงประเภทใดนั้นขึ้นอยู่กับลักษณะของการแสดงนั้นๆ ด้วย เช่น การแสดงโขนนั่งราว ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า ๒ วง

                ๑.๒ ดนตรีประกอบการแสดงรำและระบำมาตรฐาน การแสดงรำและระบำที่เป็นชุดการแสดงที่เรียกว่ารำมาตรฐานและระบำมาตรฐานนั้น เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงจะใช้วงปี่พาทย์บรรเลง อาจมีการนำเครื่องดนตรีบางชนิดเข้ามาประกอบตามลักษณะความจำเป็นของการแสดง เช่น ระบำกฤดาภินิหาร

                ๑.๓ ดนตรีประกอบการแสดงพื้นเมือง ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงพื้นเมืองภาคต่างๆ ของไทยจะเป็นวงดนตรีพื้นบ้าน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่มีคุณค่าของแต่ละภูมิภาค ได้แก่

                 ๑) ดนตรีเมืองภาคเหนือ มีเครื่องดนตรี เช่น พิณเปี๊ยะ ซึง สะล้อ ปี่แน ปี่ตัด ระนาดไม้ ฆ้องวงใหญ่ กลองหลวง กลองปูจา กลองสะบัดชัย เป็นต้น เมื่อนำมารวมเป็นวงจะได้วงต่างๆ
                  ๒) ดนตรีเมืองภาคกลาง เป็นเครื่องดนตรีประเภทเดียวกับวงดนตรีหลักของไทย คือ วงปี่พาทย์และวงเครื่องสาย ซึ่งมีลักษณะในการนำมาใช้อำนาจนำมาเป็นบางส่วนหรือบางประเภท
                  ๓) ดนตรีเมืองภาคอีสาน มีเครื่องดนตรีที่สำคัญ ได้แก่ พิณ ซุง หมากจับปี่ ซอ โปงลาง แคน โหวด กลองกันตรึม ซอกันตรึม ซอด้วง ปี่อ้อ ปี่สไล เป็นต้น เมื่อนำมาประสมวงแล้วจะได้วงดนตรีพื้นเมือง เช่น วงโปงลาง
                  ๔) ดนตรีเมืองภาคใต้ มีเครื่องดนตรีที่สำคัญ ได้แก่ กลองโนรา กลองโพน โทน กลองทับ รำมะนา โหม่ง ปี่กาหลอ ปี่ไหน กรับพวง และนำเครื่องดนตรีสากลเข้ามาผสม ได้แก่ ไวโอลิน กีตาร์
            ๒. เพลงไทยสำหรับประกอบการแสดงนาฏศิลป์ไทย ประกอบด้วย
                 ๒.๑ เพลงไทยประกอบการแสดงโขน ละคร รำ และระบำมาตรฐาน แบ่งได้ ๒ ประเภท ดังนี้

                      ๑) เพลงหน้าพาทย์ ได้แก่ เพลงที่ใช้บรรเลงหรือขับร้องประกอบอากัปกิริยาของตัวโขนละคร เช่น การเดินทาง ยกทัพ สู้รบ แปลงกาย
                     ๒) เพลงขับร้องรับส่ง คือ เพลงไทยที่นำมาบรรจุไว้ในบทละคร อาจนำมาจากเพลงตับ เพลงเถา หรือเพลงเกร็ด เพื่อบรรเลงขับร้องประกอบการรำบทหรือใช้บทของตัวโขน

                  ๒.๒ เพลงไทยประกอบการแสดงพื้นเมือง เป็นบทเพลงที่ใช้บรรเลงและขับร้องประกอบการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมือง โดยแบ่งออกตามภูมิภาค ดังนี้

                   ๑) เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคเหนือ เพลงบรรเลงประกอบฟ้อนเล็บ ได้แก่ เพลงแหย่งหลวง ฟ้อนเทียน ได้แก่ เพลงลาวเสี่ยงเทียน ฟ้อนสาวไหม ได้แก่ เพลง ปราสาทไหว
                    ๒) เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคกลาง เพลงบรรเลงประกอบ เต้นกำรำเคียว ได้แก่ เพลงระบำชาวนา
                    ๓) เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคอีสาน เพลงบรรเลงประกอบ การแสดงเซิ้งโปงลาง ได้แก่ เพลงลายโปงลาง เซิ้งภูไท ได้แก่ เพลงลายลำภูไท
                    ๔) เพลงบรรเลงและขับร้องประกอบนาฏศิลป์พื้นเมืองภาคใต้ เพลงบรรเลงประกอบการ แสดงลิแกป่า นิยมใช้เพลงตะลุ่มโปง เพลงสร้อยสน เพลงดอกดิน
บันทึก #5 17 มี.ค. 2554 23:41:02
นาฏศิลป์สากล
การกำเนิดนาฏศิลป์สากล
               นาฏศิลป์เป็นการแสดงออกทางการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างมีระบบและงดงาม ซึ่งกำเนิดขึ้นมาพร้อมกับธรรมชาติของมนุษย์หรือพฤติกรรมปกติของมนุษย์ที่เรียกกันว่า “ภาษากาย หรือภาษาท่าทาง” ในการแสดงออกทางความรู้สึกและอารมณ์ของมนุษย์ออกมาทางร่างกาย สิ่งเหล่านี้เป็นภาษากายที่เป็นภาษสากลทางนาฏศิลป์ ต่อมามนุษย์มีการพัฒนาโดยนำวัสดุจากธรรมชาติมาประดิษฐ์เป็นเครื่องดนตรี ซึ่งมนุษย์เกิดสนุกสนานไปกับดนตรีจึงทำให้มีการเต้นรำตามจังหวะดนตรีไปด้วย ดังนั้น การกำเนิดของนาฏศิลป์สากลจึงเกิดขึ้นจากธรรมชาติและความเชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ดังนี้

                 ๑) การกำเนิดของนาฏศิลป์จากธรรมชาติ เริ่มจากมนุษย์รู้จักการเต้นรำและการเลียนแบบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตทั้งจากสัตว์ พืช และมนุษย์ด้วยกันเอง จากนั้นก็ได้มีการพัฒนาท่าทางและการขยับร่างกายตามความรู้สึกของมนุษย์ที่แสดงถึงอารมณ์ต่างๆ ตามความเป็นจริง ซึ่งเป็นที่มาของการแสดงละครที่เริ่มต้นจากละครพูด โดยการพูดทำท่าทางการแสดงอารมณ์ต่างๆ และการแต่งกายตามบท ซึ่งเป็นเรื่องราวที่มาจากชีวิตจริงของมนุษย์แตกต่างกันไป

                ๒) การกำเนิดของนาฏศิลป์จากความเชื่อถือศรัทธาในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย มนุษย์ต้องอยู่ร่วมกันในสังคมและมีสัญชาตญาณแห่งความกลัว จึงทำให้มนุษย์พยายามหาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจด้วยการนับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ซึ่งพัฒนามาเป็นความศรัทธาในลัทธิศาสนาต่อไป
               สำหรับประวัติความเป็นมาของนาฏศิลป์สากลที่เด่นชัด คือ ศิลปะการละครของชาวตะวันตกที่เรียกว่า “ละครตะวันตก” โดยเริ่มขึ้นตามลำดับดังนี้

               ๑. ละครตะวันตดในสมัยกรีกโบราณ เริ่มจากการแสดงเรื่องราว เกี่ยวกับเทพเจ้าไดโอนีซุส (Dionysus) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ การบูชาจะจัดขึ้นปีละครั้ง โดยมีการแสดงละครที่โรงละครกลางแจ้ง จากนั้นก็พัฒนาเป็นละครเกี่ยวกับเรื่องราวของมนุษย์

              ๒. ละครตะวันตกในสมัยโรมัน เริ่มจากการนำรูปแบบของละครกรีกโบราณในเรื่องพิธีกรรมทางศาสนาที่เกี่ยวกับการบูชาเทพเจ้ามาปรับปรุง โดยเพิ่มการเต้นรำและการแสดงอารมณ์มากขึ้น อย่างไรก็ตามละครตะวันตกในสมัยโรมันได้ลดบทบาทลงเรื่อยๆ เนื่องจากละครส่วนใหญ่เป็นประเภทสุขนาฏกรรมที่ไม่ค่อยได้แก่นสาร และไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อรับใช้พระเจ้า จึงทำให้มีการออกคำสั่งห้ามไปดูละคร จนที่สุดทุกโรงละครทุกโรงต้องปิดลง
               ต่อมาละครตะวันตกก็ได้มีการฟื้นตัวขึ้นในยุคกลางของประเทศในทวีปยุโรป โดยในช่วงกลางศตวรรษที่ ๑๙ ได้มีการแสดงละครเป็นการแสดงรีวิว ซึ่งเป็นการแสดงที่ไม่เป็นเรื่อง โดยมีทั้งการพูดคนเดียว การร้องเพลง การเต้นรำ และการแสดงมายากล จนมาถึงศตวรรษที่ ๒๐ ตอนต้นรูปแบบการแสดงละครเริ่มหันเข้าสู่การสะท้อนสภาพความเป็นในสังคม
บันทึก #6 24 มี.ค. 2554 16:06:15
ขอบคุณครับ
คำตอบ (4)
จัดเรียงตาม: คะแนน | เวลา
การโพสต์คำตอบถูกปิดใช้งาน
Google ค้นเว็บ
Google ค้นรูป
เลือกวิดีโอ YouTube
ค้นหา
ป้อน URL
พิมพ์คำค้นหาของคุณลงในช่องเพื่อหาเว็บลิงก์
พิมพ์คำค้นหาของคุณลงในช่องเพื่อหาภาพ
พิมพ์คำค้นหาของคุณลงในช่องเพื่อค้นหาวิดีโอ
ช่องค้นหาต้องไม่ว่างเปล่า
วาง URL ในช่องด้านล่าง:
ไม่สามารถโหลดเว็บไซต์ได้
ค้นหาใน YouTube
เพิ่มลิงก์วิดีโอ
เกิดข้อผิดพลาดขณะโหลดคำตอบ โปรดลองอีกครั้ง
คำตอบบางข้อถูกนำออกออกจากการแสดงผลของคุณ
โหวต
6
การดู
18637
ติดตาม
1
x
©2014 Google - ข้อกำหนด - นโยบายเนื้อหา - ความเป็นส่วนตัว