หลง กับ รัก มักจะแยกออกจากกันได้ยากมาก เพราะอาการคล้ายๆ กันจนทำให้เรามึน เหอะๆ ทีแรกก็ปลูกต้นรักอยู่หรอกนะ แต่ไหงพอต้นรักเติบใหญ่ ทำไมออกดอกเป็นความหลงได้หว่า แต่ว่าความหลงนี่ก็จะสำแดงแตกต่างจากความรัก ซึ่งสังเกตได้ 3 ประการต่อไปนี้ . . .
3 . 1 เมื่อยามหลงมัก "เห็นแก่ตัว" พอเห็นแก่ตัวก็กอบโกยความสุขจากคนรักให้มากที่สุด เช่น ขอพบ ขออยู่ใกล้ ให้คนรักปรนนิบัติเอาใจ เรียกร้องความสนใจตลอดเวลา เอาแต่ความสุขความพอใจตนเองเป็นใหญ่ คนรักจะทุกข์ยากอย่างไรไม่สน ตัวเองจะยอมทุ่มเททุกอย่าง เช่น ทรัพย์สินเงินทองปรนเปรอ ถ้าไม่ได้ก็ใช่เล่ห์กล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็เอาด้วยคาถา พวกหมอดู คนเจ้าเข้าทรง หมอผีร่ำรวยก็เพราะคนพวกนี้ ดูผิวเผิน เหมือนความรักสุดใจ. . . แต่ทว่ามันไม่ใช่ เพราะความรักเป็นความสุภาพ เสียสละ อ่อนโยน มีเหตุผล
3 . 2 ความหลงจะสังเกตได้ และจะไม่มีลดน้อยลง แต่กลับร้อนแรงขึ้นเป็นลำดับ เหมือนถูกผีกระทำ[แบบว่า เหมือนถูกผีเข้าสิง] เพราะงั้นก็จะทำให้ไม่มีเหตุผล เกรี้ยวกราด รุนแรง เอาแต่ใจเรื่องเล็กก็กลายเป็นเรื่องใหญ่
3 . 3 ความหลง ทำให้ มีการหึงหวงอย่างรุนแรงและไร้เหตุผล แม้ตัวเองจะตายก็ยอม เช่น ฆ่าตัวตาย หรือ ฆ่าตัวตายทั้งคู่ตามหนังสือพิมพ์ที่ออกข่าวบ่อยๆ เช่น รักไม่สมหวัง หลายคนเห็นใจที่เขาไร้เหตุผลบูชารัก แต่ขอบอกไว้ ว่านั่นคือการเข้าใจผิด มันไม่ใช่ความรัก เพราะความรัก คือ ความอ่อนโยนมีเหตุผล ไม่กระทำผิด แต่ความหลงกระทำให้เรา "คิดสั้น" และ "หลงผิด" นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราถูกครอบงำด้วยอำนาจ ความหลง โดยที่เราคิดว่ามันคือ ความรัก เพราะความหลง คือสิ่งที่แฝงแปลงร่างมาคล้ายกับความรักแท้