คำตอบ (3)
ลงชื่อเข้าใช้ หรือ ลงชื่อสมัคร เพื่อตอบคำถามนี้ได้เลย
ถ้าตอบแบบกำปั้นทุบดิน วรรณศิลป์คือศิลปะในการแต่งหนังสือ
ตอบแบบไม่ทุบดิน
วรรณศิลป์ ในพระราชบัญญัติราชบัณฑิตยสภา พ.ศ.2465 ให้ความหมายว่า คือ ศิลปะของการเรียบเรียงถ้อยคำ
วรรณศิลป์ตรงกับภาษาอังกฤษว่า The Art of Literatureวรรณศิลป์ในงานเขียน คือสุนทรียภาพ การใช้ภาษาอย่ผู้แต่งางมีศิลปะ พิถีพิถัน มีสาระแสดงถึงภูมิปัญญารวมทั้งสะท้อนถึงพัฒนาการทางอารมณ์ของด้วย และมีเนื้อเรื่องเหมาะสมกลมกลืนกับรูปแบบ องค์ประกอบของวรรณศิลป์ มี6 ประการคือ
1.อารมณ์สะเทือนใจ
2.ความนึกคิดและจินตนาการ
3.การสือ่สาร สารที่กวีต้องการจะบอกถึงเรื่องราว ความสะเทือนอารมณ์ต่าง ๆ แก่ผู้อ่าน
4.ท่วงท่าที่แสดง คือกวีโวหารอันแสดงเอกลักษณ์
5.ฝีมือผู้แต่ง คือเทคนิค
6.รู้จักเลือกองค์ประกอบ คือกำหนดฉันทลักษณ์ให้เหมาะสม
ลองหาอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมจากหนังสือพวกวรรณคดีนะคะ และถ้าสงสัยอะไร ที่เป็นการอยากรู้จริงๆ ไม่ได้ถามเล่น ๆ ไม่ได้แค่มาถามทิ้ง ๆไว้ ก็ลองมาถามใหม่หรือลงทะเบียนเป็นสมาชิกก็ดีค่ะ ที่นี่ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่
ตอบแบบไม่ทุบดิน
วรรณศิลป์ ในพระราชบัญญัติราชบัณฑิตยสภา พ.ศ.2465 ให้ความหมายว่า คือ ศิลปะของการเรียบเรียงถ้อยคำ
วรรณศิลป์ตรงกับภาษาอังกฤษว่า The Art of Literatureวรรณศิลป์ในงานเขียน คือสุนทรียภาพ การใช้ภาษาอย่ผู้แต่งางมีศิลปะ พิถีพิถัน มีสาระแสดงถึงภูมิปัญญารวมทั้งสะท้อนถึงพัฒนาการทางอารมณ์ของด้วย และมีเนื้อเรื่องเหมาะสมกลมกลืนกับรูปแบบ องค์ประกอบของวรรณศิลป์ มี6 ประการคือ
1.อารมณ์สะเทือนใจ
2.ความนึกคิดและจินตนาการ
3.การสือ่สาร สารที่กวีต้องการจะบอกถึงเรื่องราว ความสะเทือนอารมณ์ต่าง ๆ แก่ผู้อ่าน
4.ท่วงท่าที่แสดง คือกวีโวหารอันแสดงเอกลักษณ์
5.ฝีมือผู้แต่ง คือเทคนิค
6.รู้จักเลือกองค์ประกอบ คือกำหนดฉันทลักษณ์ให้เหมาะสม
ลองหาอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมจากหนังสือพวกวรรณคดีนะคะ และถ้าสงสัยอะไร ที่เป็นการอยากรู้จริงๆ ไม่ได้ถามเล่น ๆ ไม่ได้แค่มาถามทิ้ง ๆไว้ ก็ลองมาถามใหม่หรือลงทะเบียนเป็นสมาชิกก็ดีค่ะ ที่นี่ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่
9/11/51
ป๊าป้า
วรรณศิลป์ มีความหมาย ตามพจนานุกรรมฉบับบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ว่า “ศิลปะในการแต่งหนังสือ,ศิลปะทางวรรณกรรม,วรรณกรรมที่ถึงขั้นวรรณคดี,หนังสือที่ได้รับการยกย่องว่าแต่งดี
จากความหมายนี้ การพิจารณาคุณค่าด้านวรรณศิลป์ต้องศึกษาตั้งแต่การเลือกชนิดคำประพันธ์ให้เหมาะสมกับประเภทของงานเขียน การรู้จักตกแต่งถ้อยคำให้ไพเราะสละสลวยอันเป็นลักษณะเฉพาะของภาษากวี และทำให้ผู้อ่านเกิดความสะเทือนอารมณ์
ภาษากวีเพื่อสร้างความงดงามไพเราะแก่บทร้อยแก้วหรือร้อยกรองนั้น มีหลักสำคัญที่เกี่ยวข้องกัน ๓ ด้าน ดังนี้
การสรรคำ
การสรรคำ คือการเลือกใช้คำให้สื่อความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก และอารมณ์ได้อย่างงดงาม โดยคำนึงถึงความงามด้านเสียง โวหาร และรูปแบบคำประพันธ์ การสรรคำทำได้ดังนี้
- การเลือกคำให้เหมาะแก่เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคลในเรื่อง
- การใช้คำให้ถูกต้องตรงตามความหมาย
- การเลือกใช้คำพ้องเสียง คำซ้ำ
- การเลือกใช้คำโดยคำนึงถึงเสียงสัมผัส
- การเลือกใช้คำเลียนเสียงธรรมชาติ
- การเลือกใช้คำไวพจน์ได้ถูกต้องตรงตามความหมาย
การเรียบเรียงคำ
การเรียบเรียงคำ คือการจัดวางคำที่เลือกสรรแล้วให้มาเรียงร้อยกันอย่างต่อเนื่องตามจังหวะ ตามโครงสร้างภาษ หรือตามฉันทลักษณ์ ซึ่งมีหลายวิธีเช่น
- จัดลำดับความคิดหรือถ้อยคำจากสิ่งสำคัญจากน้อยไปมาก จนถึงสิ่งสำคัญสูงสุดอันเป็นจุดสุดขั้น
- จัดลำดับความคิดหรือถ้อยคำจากสิ่งสำคัญน้อยไปหามาก แต่กลับหักมุมความคิดผู้อ่านเมื่อถึงจุดสุดขั้น
- จัดลำดับคำให้เป็นคำถามแต่ไม่ต้องการคำตอบหรือมีคำตอบอยู่ในตัวคำถามแล้ว
- เรียงถ้อยคำเพื่อให้ผู้อ่านแปลความหมายไปในทางตรงข้ามเพื่อเจตนาเยาะเย้ย ถากถาง
- เรียงคำวลี ประโยค ที่มีความสำคัญเท่าๆกัน เคียงขนานกันไป
การใช้โวหาร
การใช้โวหาร คือการใช้ถ้อยคำเพื่อให้ผู้อ่านเกิดจินตภาพเรียกว่า “ภาพพจน์” ซึ่งมีหลายวิธีที่ควรรู้จัก ได้แก่
- อุปมา คือ การเปรียบเทียบสิ่งหนึ่งว่าเหมือนกับสิ่งหนึ่งโดยมีคำเปรียบปรากฏอยู่ด้วย คำเปรียบเทียบเหล่านี้ได้แก่ เหมือน เสมือน ดุจ เล่ห์ เฉก ดัง กล เพียง ราว ปูน
- อุปลักษณ์คือการเน้นความหมายว่าสิ่งหนึ่งเหมือนกับสิ่งหนึ่งมาก จนเหมือนกับเป็นสิ่งเดียวกัน โดยมีคำเปรียบ เป็น คือ เท่า ปรากฏในข้อความ
- บุคคลวัต คือ การสมมุติสิ่งต่างๆให้มีกริยาอาการ ความรู้สึกเหมือนมนุษย์
- อธิพจน์ คือการกล่าวเกินจริง เพื่อเน้นข้อความนั้นให้มีน้ำหนักยิ่งขึ้น บางครั้งอาจใช้คำกล่าวน้อยกว่าจริงเรียกว่า อวพจน์
ที่มา http://www.thaigoodview.com/library/teachershow/chanthaburi/aumara_t/sec01p01.html
จากความหมายนี้ การพิจารณาคุณค่าด้านวรรณศิลป์ต้องศึกษาตั้งแต่การเลือกชนิดคำประพันธ์ให้เหมาะสมกับประเภทของงานเขียน การรู้จักตกแต่งถ้อยคำให้ไพเราะสละสลวยอันเป็นลักษณะเฉพาะของภาษากวี และทำให้ผู้อ่านเกิดความสะเทือนอารมณ์
ภาษากวีเพื่อสร้างความงดงามไพเราะแก่บทร้อยแก้วหรือร้อยกรองนั้น มีหลักสำคัญที่เกี่ยวข้องกัน ๓ ด้าน ดังนี้
การสรรคำ
การสรรคำ คือการเลือกใช้คำให้สื่อความคิด ความเข้าใจ ความรู้สึก และอารมณ์ได้อย่างงดงาม โดยคำนึงถึงความงามด้านเสียง โวหาร และรูปแบบคำประพันธ์ การสรรคำทำได้ดังนี้
- การเลือกคำให้เหมาะแก่เนื้อเรื่องและฐานะของบุคคลในเรื่อง
- การใช้คำให้ถูกต้องตรงตามความหมาย
- การเลือกใช้คำพ้องเสียง คำซ้ำ
- การเลือกใช้คำโดยคำนึงถึงเสียงสัมผัส
- การเลือกใช้คำเลียนเสียงธรรมชาติ
- การเลือกใช้คำไวพจน์ได้ถูกต้องตรงตามความหมาย
การเรียบเรียงคำ
การเรียบเรียงคำ คือการจัดวางคำที่เลือกสรรแล้วให้มาเรียงร้อยกันอย่างต่อเนื่องตามจังหวะ ตามโครงสร้างภาษ หรือตามฉันทลักษณ์ ซึ่งมีหลายวิธีเช่น
- จัดลำดับความคิดหรือถ้อยคำจากสิ่งสำคัญจากน้อยไปมาก จนถึงสิ่งสำคัญสูงสุดอันเป็นจุดสุดขั้น
- จัดลำดับความคิดหรือถ้อยคำจากสิ่งสำคัญน้อยไปหามาก แต่กลับหักมุมความคิดผู้อ่านเมื่อถึงจุดสุดขั้น
- จัดลำดับคำให้เป็นคำถามแต่ไม่ต้องการคำตอบหรือมีคำตอบอยู่ในตัวคำถามแล้ว
- เรียงถ้อยคำเพื่อให้ผู้อ่านแปลความหมายไปในทางตรงข้ามเพื่อเจตนาเยาะเย้ย ถากถาง
- เรียงคำวลี ประโยค ที่มีความสำคัญเท่าๆกัน เคียงขนานกันไป
การใช้โวหาร
การใช้โวหาร คือการใช้ถ้อยคำเพื่อให้ผู้อ่านเกิดจินตภาพเรียกว่า “ภาพพจน์” ซึ่งมีหลายวิธีที่ควรรู้จัก ได้แก่
- อุปมา คือ การเปรียบเทียบสิ่งหนึ่งว่าเหมือนกับสิ่งหนึ่งโดยมีคำเปรียบปรากฏอยู่ด้วย คำเปรียบเทียบเหล่านี้ได้แก่ เหมือน เสมือน ดุจ เล่ห์ เฉก ดัง กล เพียง ราว ปูน
- อุปลักษณ์คือการเน้นความหมายว่าสิ่งหนึ่งเหมือนกับสิ่งหนึ่งมาก จนเหมือนกับเป็นสิ่งเดียวกัน โดยมีคำเปรียบ เป็น คือ เท่า ปรากฏในข้อความ
- บุคคลวัต คือ การสมมุติสิ่งต่างๆให้มีกริยาอาการ ความรู้สึกเหมือนมนุษย์
- อธิพจน์ คือการกล่าวเกินจริง เพื่อเน้นข้อความนั้นให้มีน้ำหนักยิ่งขึ้น บางครั้งอาจใช้คำกล่าวน้อยกว่าจริงเรียกว่า อวพจน์
ที่มา http://www.thaigoodview.com/library/teachershow/chanthaburi/aumara_t/sec01p01.html
20/1/54
Aouly Thank You
เกี่ยวกับคำถามนี้
รางวัลคำตอบดีที่สุด 10 คะแนน
เปิดดูแล้ว 26008 ครั้ง
มีคนตอบแล้ว 3 คำตอบ
x