ร่วมยุคสมัยกันแต่แตกต่างกันหลายอย่างค่ะ ตั้งแต่เจ้าลัทธิเลยหละ
ขงจื้อ - เน้นมนุษย์เป็นจุดศูนย์กลาง มนุษย์ควบคุมทุกสิ่ง
ลัทธิเต๋า - คัมภีร์เต๋าเต๋อจิง ของท่านเหลาจื้อ (ท่านเขียนขึ้นเนื่องจากถูกนายด่านขอร้องให้เขียนทิ้งไว้เป็นอนุสรณ์ในตอนก่อนที่ท่านจะปลีกวิเวกไปทางตะวันตก หลังจากนั้นไม่มีใครพบท่านอีก) ลัทธิเต๋ามองว่ามนุษย์เป็นส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เน้นโลกุตระ การปล่อยวาง เข้าใจความเป็นธรรมชาติและทำตนให้สอดคล้องกับธรรมชาติ
ขงจื้อ - มีความทะเยอทะยาน ต้องการเข้ามีส่วนในการสนับสนุนและควบคุมการปกครองโดยพยายามเสนอตัวแก่ผู้มีอำนาจแต่ไม่สำเร็จตามความประสงค์ในยุคนั้น
ท่านเหลาจื้อ - มองเห็นว่าการปกครองที่ดีที่สุด คือการไม่ครอบงำ ไม่ครอบครอง มุมมองของลัทธิเต๋า เป็นมุมมองที่ค่อนข้างจะอุดมคติมาก แบบที่เรียกว่าอยู่เหนือโลก ซึ่งต่างจากขงจื้ออย่างชัดเจนตรงที่ขงจื้อพยายามสร้างกฏเกณฑ์ควบคุมโลก (ในที่นี้หมายถึงการควบคุมสังคม เพราะสำหรับลัทธิขงจื้อนั้นยึดถือเอามนุษย์เป็นจุดศูนย์กลางของทุกอย่าง ทุกสิ่งทุกอย่างจะเกิดความหมายและมีความหมายได้โดยผ่านมนุษย์)
ปรัชญามันค่อนข้างจะลึกน่ะค่ะ แล้วก็ขึ้นอยู่กับการตีความอยู่มากเหมือนกัน เอาแค่นี้ก่อนดีกว่านะคะมากกว่านี้จะปวดหัวซะ 555 ( ต้องบอกด้วยว่าที่เขียนมานี้เป็นการสรุปมุมมองจากที่อ่านนะคะ ต้องถือว่าเป็นการมองผ่านสายตาที่มีความเห็นส่วนตัวอยู่บ้างเพราะมันมีการตีความแทรกอยู่ด้วยน่ะค่ะ )