เมื่อตอนอายุ 5 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอเอียงคอน้อยๆ กระพริบตาอันกลมโตของเธอ แล้วถามฉันว่า “หมายความว่าอะไรหรือ?”

เมื่อตอนอายุ 15 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าเล่นชายเสื้อเธอเอง รู้สึกว่าเธอกำลังยิ้มอยู่

เมื่อตอนอายุ 20 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอซบลงบนไหล่ฉัน กอดแขนฉันไว้แน่น
ราวกับกลัวว่าฉันจะหายจากไปต่อหน้าเธอ

เมื่อตอนอายุ 25 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ แล้วเดินมาดึงจมูกฉันพร้อมกับพูดว่า “รู้แล้ว! ตื่นขึ้นมาได้แล้วจะนอนไปถึงไหน?”

เมื่อตอนอายุ 30 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอหัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าเธอรักฉันจริงๆ เลิกงานแล้วก็อย่าไถลไปที่อื่นสิ แล้วก็อย่าลืมซื้อกับข้าวมานะ!”

เมื่อตอนอายุ 40 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอเก็บจานชามบนโต๊ะไปล้างพร้อมกับพูดว่า “รู้แล้ว รู้แล้ว รีบๆไปสอนการบ้านให้ลูกไป!”

เมื่อตอนอายุ 50 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอนั่งถักเสื้ออยู่ แล้วพูดกับฉันโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา “จริงหรือ? ในใจเธอไม่ใช่คิดอยากจะให้ฉันตายเร็วๆรึไง?” แล้วเธอก็หัวเราะไม่หยุด

เมื่อตอนอายุ 60 ปี ฉันบอกว่าฉันรักเธอ เธอหัวเราะพลางทุบไหล่ฉัน “ตาบ้า! ลูกๆก็โตกันหมดแล้ว ยังจะมาทำปากหวานอีก!”

เมื่อตอนอายุ 70 ปี เรานั่งอยู่บนเก้าอี้ทบทวนจดหมายรักที่ฉันเขียนให้เธอเมื่อ 50 ปีก่อนด้วยกัน มือของเราสองคนก็จับกันไว้ตลอด เมื่อฉันบอกว่าฉันรักเธอ
เธอมองหน้าฉันแล้วยิ้มให้ ถึงแม้ใบหน้าเธอจะเต็มไปด้วยรอยย่นซึ่งบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ล่วงเลยไปแต่เธอก็คงยังแลดูสวยงามเสมอ กาน้ำที่ตั้งบนเตาไฟเริ่มเดือดแล้ว บรรยากาศในห้องก็เริ่มอบอุ่นขึ้นมา

เมื่อตอนอายุ 80 ปี เธอบอกว่าเธอรักฉัน แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพราะว่าฉันร้องไห้ออกมา นี่เป็นวันที่ฉันมีความสุขมากที่สุดในชีวิต เพราะว่าในที่สุดเธอก็ยอมพูดออกมาว่า “ฉัน-รัก-เธอ”

แล้วคุณล่ะคะ .....จะรอให้คนที่คุณรัก รอคุณไปอีกนานเท่าใหร่!!!~