สำนวน :-
1. สัญชาติสุนัข อดขี้ไม่ได้ -> คนที่ประพฤติชั่ว ถึงจะเอามาอบรมเลี้ยงดูดีอย่างไร ก็อดประพฤติเช่นเดิมไม่ได้
2. สาดน้ำรดกัน -> การทะเลาะทุ่มเถียงด่าทอโต้ตอบกันไปมา
3. หว่านพืชหวังผล -> การลงทุนทำอะไรสักอย่างหนึ่ง ก็ย่อมจะต้องหวังผลประโยชน์ตอบแทน
4. เอาทองไปรู้กระเบื้อง -> ลดตัวเองลงไปต่อสู้กับคนที่ต่ำศักดิ์กว่า โดยไม่คู่ควรกัน
5. อัฐยายซื้อขนมยาย -> การได้รับประโยชน์หรือได้รับทรัพย์จากผู้ใดผู้หนึ่ง แล้วเอาทรัพย์นั้นมาใช้กับผู้นั้นต่อ
สุภาษิต :-
1. กิ่งทองใบหยก -> เหมาะสมกัน ใช้แก่หญิงกับชายที่จะแต่งงานกั
2. ได้ทีขี่แพะไล่ -> ซ้ำเติมเมื่อผู้อื่นเพลี่ยงพล้ำลง
3. น้ำขึ้นให้รีบตัก -> มีโอกาสก็ควรรีบทำ
4. พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง -> พูดไปไม่มีประโยชน์ นิ่งเสียดีกว่า
5. สอนหนังสือสังฆราช -> สอนผู้มีความรู้ความสามารถอยู่แล้ว
โวหาร (เป็นอุปมาโวหารนะจ้า) :-
1. ดีใจเหมือนได้แก้ว, เล่าปี่ดีใจเหมือนปลาได้น้ำ
2. ครูเหมือนเรือจ้าง, ชาวนาเป็นกระดูกสันหลังไทยทั้งชาติ
3. ปากกามีอำนาจกว่าคมดาบ, จากเปลไปถึงหลุมฝังศพ
4. เปรียบน้ำกับไฟ ดินกับไฟ อิเหนากับจรกา รักยาวให้บั่น รักสั้นให้ต่อ
5. พระราชา ๑ หญิง ๑ ไม้เลื้อย ๑ ย่อมรักผู้คนและสิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ
คำพังเพย :-
1. กระดังงาลนไฟ
2. ชาติเสือต้องไว้ลาย ชาติชายต้องไว้ชื่อ
3. ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง
4. คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก
5. คนตายขายคนเป็น